سورهٔ توبه آیه ۳۰

و یهود گفتند عُزیر پسر خدا است و نصارا گفتند مسیح پسر خدا است {قائلان «عزیر پسر خدا است» و «مسیح پسر خدا است» و «ما پسران خداییم»، به این کلمه آنچه که بحسب ظاهر از آن فهمیده می‌شود از تولید و تجسیم و اثبات زوج برای خداوند را اراده نکرده‌اند، بلکه با این کلمه بیان نسبت روحانیّت را اراده کرده‌اند و گفته‌اند: کسی که برای او قرب به خداوند حاصل شود به حیثی که احکام و آداب را بلاواسطهٔ بشری از او تعالی می‌گیرد پس او «ابن الله» (پسر خدا) است، و همچنین است کسی که بواسطهٔ اتّصال به نبیّ یا ولیّ منتسب به خداوند است پس او به عنوان بیان شدّت قرب یا صحّت انتساب «ابن الله» است، و در صحّت این معنی شکّ نیست، و لکن آن برای ایهام آن معنی ظاهری آن و تجسیم و تولید را چنانکه اتباع این کلمه را بر ظاهر آن حمل کرده‌اند و آن را به معنی ظاهری آن گفته‌اند در حقّ او تعالی ممنوع است، و شکّی نیست که معنی ظاهری آن، کفر و فریه (بهتان) است} آن قول آنها که بر زبانشان است [اعتقاد به آن ندارند به هر معنی که باشد زیرا اعتقاد به این معنی اقتضای عمل بر مقتضای آن را می‌کند و آن عدم تخلّف از قول کسی است که او را به نبوّت به خداوند نسبت می‌دهند] با قول کسانی که قبلاً کفر ورزیده‌اند همانندی می‌کنند [یا قول خود را مشابه قول کسانی که کفر ورزیده‌اند می‌کنند] خداوند آنها را ستیز (لعن، دور) کرده است که چرا [از حقّ] روی گردان می‌شوند

و یهود گفتند عُزیر پسر خدا است و نصارا گفتند مسیح پسر خدا است آن قول آنها که بر زبانشان است با قول کسانی که قبلاً کفر ورزیده‌اند همانندی می‌کنند خداوند آنها را ستیز (لعن) کرده است که چرا روی گردان می‌شوند

و یهود گفتند: عُزَیر پسر خداست و نصاری گفتند: مسیح پسر خداست!این سخنی است که تنها بر زبان می‌رانند و با گفتار و کیش کافران مشرک پیشین نزدیکی و مشابهت دارند، خدا آنها را هلاک و نابود کند!آنان را (از حق) به کجا می‌گردانند؟!