سورهٔ توبه آیه ۵۹

و اگر که آنها به آنچه [از غناء و فقر و اولاد و عقیم بودن و عزّت و ذلّت و صحّت و سٌقم و امن و خوف و غیر آنها از آنچه که به دست بنده نیست] که خداوند و [یا آنچه که خداوند از صدقات و غنایم بر دست] رسول او به آنها داد راضی می‌شدند و می‌گفتند: خداوند ما را کافی است که خداوند بزودی از فضل خویش و رسولش به ما خواهد داد همانا ما به خداوند راغب هستیم [مورث محبّت بر رسول (ص) و توجّه به او و اتّباع او می‌شد و در همهٔ اینها خیر دنیا و آخرت هست، زیرا رضا به قضاء خداوند وقتی که آنچه که ملایم نمی‌شود قضاء (حکم) شود امر او را آسان می‌کند و وقتی که به آنچه که ملایم است قضاء شود مورث شکر می‌شود و جلب مزید می‌کند]

و اگرچه که آنها به آنچه که خداوند و رسول او به آنها داده است راضی شدند و گفتند: خداوند ما را کافی است که خداوند از فضل خویش و رسولش به ما خواهد داد همانا ما به خداوند راغب هستیم

و چقدر بهتر بود اگر آنها به آنچه خدا و رسول به آنها عطا کردند راضی بودند و می‌گفتند که خدا ما را کفایت است، او و هم رسولش از لطف عمیم به ما عطا خواهند کرد، ما تنها به خدا مشتاقیم.