سورهٔ شمس

محل نزول:   مکّه
تعداد کل آیات: ۱۵
نام‌های سوره:
شمس، ناقه، صالح، والشمس و ضحها
نمایش آیات ۱ الی ۱۰ | صفحه بعدی (نمایش تمام آیات سوره)
تفسیر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم


جزء ۳۰
سوره شمس
حزب ۱۱۹

١ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا

سوگند به خورشید [صوری، یا به شمس حقیقی یا به روح انسانیّه] و روشنایی آن

- ترجمه سلطانی

سوگند به خورشید و روشنایی آن

- ترجمه راستین

قسم به آفتاب و تابش آن (هنگام رفعتش).

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٢ وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا

و به ماه وقتی که از پی آن در می‌آید [یعنی در روشنایی خَلَّف (پی) آن، یا در طلوع کردن از آن تبعیّت می‌کند یا هنگام غروب آن در دنبال آن است، یا سوگند یاد کرد به ماه نفس انسانیّه وقتی که از پی می‌آید و از روح در عروج الی الله تبعیت می‌کند]

- ترجمه سلطانی

و به ماه وقتی که از پی آن در می‌آید

- ترجمه راستین

و قسم به ماه آن گاه که در پی آفتاب تابان در آید.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٣ وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا

سوگند به روز، وقتی که آن را آشکار کند [یعنی خورشید تجلّی نماید و خود را به کمال ظهور بارز می‌کند، یا مراد از شمس امام و از نهار سینۀ منشرح به اسلام است وقتی که امام را بارز می‌نماید و به نور امام استشراق (طلب روشنی) می‌کند، و آن وقت نزول سکینه بر سالک است به ظهور امام با ملکوتش بر او]

- ترجمه سلطانی

سوگند به روز، وقتی که آن را آشکار کند

- ترجمه راستین

و قسم به روز هنگامی که جهان را روشن سازد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٤ وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا

سوگند به شب وقتی که آن را بپوشاند [وقت احاطۀ تاریکیش نور آفتاب را]

- ترجمه سلطانی

سوگند به شب وقتی که آن را بپوشاند

- ترجمه راستین

و به شب وقتی که عالم را در پرده سیاهی کشد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٥ وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا

سوگند به آسمان و آنکه (کسی که) آن را بناء نمود

- ترجمه سلطانی

سوگند به آسمان و آنکه آن را بناء نمود

- ترجمه راستین

و قسم به آسمان بلند و آن که این کاخ رفیع را بنا کرد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٦ وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا

سوگند به زمین و آنکه آن را گستراند

- ترجمه سلطانی

سوگند به زمین و آنکه آن را گستراند

- ترجمه راستین

و به زمین و آن که آن را بگسترد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٧ وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا

سوگند به نفس {نفس مخصوصهٔ مفخمّه‌ای است به حیثی که تعریف آن ممکن نمی‌شود و آن نفس کلّیّه یا نفس نبیّ (ص) یا ولیّ (ع) یا نفس محمّد (ص) یا علی (ع) است، یا برای اراده کردن نوع مخصوص بزرگی از آن و همان نوع نفس انسان است} و آنکه آن را درست کرد

- ترجمه سلطانی

سوگند به نفس و آنکه آن را درست کرد

- ترجمه راستین

و قسم به نفس ناطقه انسان و آن که او را نیکو به حد کمال بیافرید.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٨ فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا

و به آن گناهکاریش و پرهیزکاریش را الهام نمود [یعنی فعل فجورش را در خاطرش القاء کرد، یا معرفت (شناخت) فجورش را به آن الهام نمود تا آنکه اجتناب کند و معرفت تقوایش را تا آنکه مرتکب شود]

- ترجمه سلطانی

و به آن گناهکاریش و پرهیزکاریش را الهام نمود

- ترجمه راستین

و به او شر و خیر او را الهام کرد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٩ قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا

همانا کسی که آن را پاک کرد [یعنی آن را نمو داد و اصلاح کرد یا آن را تطهیر نمود] رستگار شده است

- ترجمه سلطانی

همانا کسی که آن را پاک کرد رستگار شده است

- ترجمه راستین

(قسم به این آیات الهی) که هر کس نفس ناطقه خود را از گناه و بدکاری پاک و منزه سازد به یقین (در دو عالم) رستگار خواهد بود.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٠ وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا

و کسی که آن را آلوده کرده بینوا شده [یعنی زیان دیده، یا کفر ورزیده، یا فقیر شده، یا گرسنه شده]

- ترجمه سلطانی

و کسی که آن را آلوده کرده بینوا شده (زیان دیده)

- ترجمه راستین

و هر که او را (به کفر و گناه) پلید گرداند البته (در دو جهان) زیانکار خواهد گشت.

- ترجمه الهی قمشه‌ای
(نمایش تمام آیات سوره)